Presentación da novela histórica, publicada por Edhasa, "El Evangelio de Venus", de ALFONSO S. PALOMARES
Unha novela polémica sobre feitos ocorridos no século X, que o autor documentou durante corenta anos. A obra fai referencia ao episodio "máis brutal" da historia do papado, un dos "séculos escuros", no que tres mulleres dominan o papado, cada unha á súa maneira, nomeando, derrocando e asasinando papas. O acto será presentado pola senadora e ex ministra de Cultura, Carmen Alborch.
Nos chamados séculos escuros do Alto Medievo italiano, entre os anos 891-932, tres mulleres fixéronse co poder na sombra en Roma e manexaron sen pudor o papado. Ao longo deses corenta anos, quince papas ocuparon a cátedra de Pedro; papas que foron en ocasións seducidos, noutras enganados, amados, en ocasións, e algúns, quizais, asasinados. Un deles, mesmo, foi sacado do sepulcro aos nove meses de ser enterrado e, vestido cos paramentos pontificais, xulgaron o seu cadáver na basílica de Letrán e tiraron os seus restos ao Tíber, en resposta ás artimañas dunha destas mulleres.
Teodora e Marozia, nai e filla da poderosa familia Túsculo, e a emperatriz Ageltrude de Spoleto libraron unha descarnada loita de poder, intrigaron con todas as armas á súa disposición e exerceron o dominio sobre os papas, seguindo máis os evanxeos da deusa Venus que os de Xesucristo.
O percorrido que nos propón o autor polos intricados labirintos do Vaticano, nuns tempos en que a fe e a virtude mestúranse cos grandes pecados capitais, acaba por desembocar nunha novela impresionante, sensual e de alta voltaxe erótica.
ALFONSO S. PALOMARES é licenciado en Dereito e Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Destacou especialmente como director de xornais e revistas en España. Fundou en 1964 a axencia Radial Press e foi comentarista de política internacional en Sábado Gráfico e Cambio 16. En 1973 fundou e dirixiu a revista Ciudadano e despois dirixiu Posible y Leer.
Foi comentarista de política internacional en El Periódico de Cataluña e nomeado presidente e director xeral da Axencia EFE en 1986, cargo que ostentou durante dez anos. En 1997 incorporouse ao Grupo Zeta como director de relacións internacionais e asesor editorial, así como comentarista político da revista Tiempo e El Periódico, onde aínda colabora. En 2001 foi nomeado director do Diario de Córdoba e editor de Onda Mezquita e, en setembro dese mesmo ano, asumiu o cargo de presidente do Consello Social da Universidade de Córdoba.
Director da Casa de Galicia en Madrid (2006), foi presidente da Xunta Consultiva do parque Natural da Baixa Limia-Serra do Xurés (2008) e recibiu varios premios, incluíndo o Celanova, Casa dos Poetas (2008).
Autor de "África, la hora de las violencias" (1969), "Albert Camus" (1970), "Agotando la esperanza", novela gañadora do II Premio Café Gijón, "Las linotipias del miedo" (1977), "El socialismo y la polémica marxista" (1979), "Una larga sed" (1983), "Te amaré después siempre" (2001), "Felipe González, el hombre y el político" (2005), "Antonio Asensio" (2007), escrito con José Oneto, e "Los laberintos del espejo" (2010.